Meebewegen

Golven

Voor het eerst sinds jaren konden wij deze herfstvakantie niet naar Antwerpen. Normaal traint Sterre daar altijd bij TRAINM en logeren wij met z’n vieren minstens twee nachten in de Belgische stad.
Afgelopen zomer konden we gelukkig wel: we vertrokken toen in het begin van onze vakantie en Sterre profiteerde van de therapieën met alle robotica. Een week of twee later liep het aantal coronabesmettingen juist in Antwerpen razendsnel op en werd de stad ‘oranje gebied’. We waren heel blij dat Sterres trainingen er toen al op zaten.

Maar vorige week werd onze 15e therapiereis naar TRAINM dus wel ‘geblokkeerd’ (door corona). Gelukkig accepteerde Sterre dat snel. Zij is de grote initiatiefnemer van onze therapiereizen: ze weet precies wat ze wil en wij regelen dat en volgen haar.
En hoewel Sterre deze herfstvakantie graag naar Antwerpen wilde, is zij ook op een zeer wijze manier sensitief. Lees: zij voelt wat ‘de bedoeling’ is. Daarbij volgt ze ook nog nauwlettend het Jeugdjournaal, dus toen het aantal coronabesmettingen zowel in ons land als in België de laatste weken flink opliep, typte Sterre al snel: ‘Ik denk dat we deze vakantie de grens niet over mogen…’

Onze onverwachte vrije dagen vulden we met een uitje naar de bios en wat afspraken – op afstand – met familie. Verder dook Sterre in het heerlijke boek Ronja de roversdochter, want in november heeft ze een boekbespreking. Al met al werd het een ‘uitrustvakantie’. En hoewel dat noodgedwongen was, weten en voelen Sterre en ik allebei dat het precies zo gaat zoals het moet zijn. Even pas op de plaats maken is soms ook heel goed. Zolang wij meebewegen met de golven die naar ons toe spoelen, komt er vanzelf weer een tijd voor nieuwe therapie.

Empathie

Love

Gisteravond was Karin Bloemen te gast bij Jinek, om te vertellen over de verfilming van het boek Maar buiten is het feest. Dit door Arthur Japin geschreven boek is gebaseerd op Karins jeugd, waarin zij werd misbruikt door haar stiefvader. Zelf schreef Karin er later ook nog een boek over: Mijn ware verhaal.
Een verhaal zo heftig dat het iedereen raakt, dacht ik. Daarom raakte het mij des te meer dat ik Karin (weer) hoorde vertellen dat er nog steeds mensen zijn die het niet ‘begrijpen’. Die uitspraken doen zoals: “Is het nou niet eens klaar met dat praten over die incest?”

Hoewel de onderwerpen ‘incest’ en ‘het krijgen van een gehandicapt kind’ net zomin met elkaar zijn te vergelijken als we leed en pijn kunnen meten, zie ik toch een overeenkomst. En wel op het gebied van dit soort niet-empathische reacties.
“Moet zij nou wéér over haar gehandicapte kind schrijven?” Dat verwijt werd – naast gelukkig héél veel fijne reacties, die goud waard zijn! – ook ooit aan mij geadresseerd. Tja…

Sommige verhalen zijn zo allesomvattend, die gaan altijd (in steeds weer nieuwe fases) door. Hoe oud je ook mag worden. En hoe goed het ook met je mag gaan. En zelfs van generatie op generatie; trauma’s verdwijnen niet zomaar uit families…
En al kan ik me voorstellen dat dingen moeilijk invoelbaar zijn als je ze niet zelf hebt meegemaakt: laten we in ieder geval probéren om empathie te tonen voor ‘de ander’. Volgens mij maakt dat de wereld een stuk mooier. Toch?

Luxe

Luxe

De afgelopen jaren voelde ik me ergens wel eens ‘schuldig’ als mensen vroegen hoeveel uur per week ik werkte. Dat waren er namelijk niet altijd zoveel.
Voor Sterres geboorte werkte ik ‘gewoon’ 36 uur per week. Maar toen kwam Sterre ter wereld en dat verliep voor haar, Mark en mij zo traumatisch dat ik me ook na mijn zwangerschapsverlof helaas nog maanden ziek moest melden. Uiteindelijk kwam ik drie dagen per week terug op de redactie van Girlz!, maar ik voelde al snel dat die baan mij niet langer paste.
Dus zegde ik mijn vaste baan op en startte een eenmanszaak. Ideeën en plannen genoeg, daar heb ik nooit een gebrek aan. Maar de afgelopen jaren ontbrak het me wel regelmatig aan veel tíjd om te kunnen werken. Een ‘zorgintensief’ kind wordt niet voor niets zo genoemd…

Van Sterres tweede tot pakweg haar elfde waren de weken dat ik meer dan 20 uur kon werken schaars. Op momenten had ik daar dus een – volledig misplaatst, maar goed – schuldgevoel over. Wij wonen in een ‘yuppendorp’ vol carrièrevrouwen, en ik deed wel van alles op werkgebied, maar ik was ook héél veel met Sterre (die op school nog niet zo stabiel functioneerde en waar van alles voor moest worden geregeld) en Sietse (die gewoon nog ‘klein’ was) bezig.

Pas sinds dit schooljaar voelt het anders. Sterre doet groep 7 nog een keer en zit nu ontzettend goed in haar vel. De uren dat zij op school is, kan ik haar volledig ‘loslaten’. Ondertussen wordt Sietse deze week 8. Hij zit in groep 4 en redt zich ook steeds beter zelf. Ik heb al zes weken achter elkaar meer dan 20 uur per week kunnen werken, en dat voelt zó goed.

Dat eerdere misplaatste schuldgevoel heb ik in mijn hoofd inmiddels helemaal ‘omgedraaid’. Ik durf nu hardop te zeggen: als je als moeder van een of meerdere kinderen in de basisschoolleeftijd kunt werken, is dat pure luxe. Het betekent namelijk dat je óf geen zorgintensief kind hebt, of dat het in ieder geval zo goed gaat met je zorgintensieve kind op de (speciale) school of dagopvang, dat jij de zorg een aantal uren per dag kunt loslaten.

Zelfs toen Sterre laatst twee dagen verkouden was en daardoor even niet naar school mocht, kon ik nog achter mijn eigen laptop mijn uren maken. Sterre kan met haar nieuwe computer namelijk zoveel meer huiswerk zelf doen, dat ik haar nauwelijks nog hoefde te helpen toen zij voor school aan de slag ging. Wat een verschil met de intelligente lockdown een paar maanden geleden: toen zat ik een uur of vier, vijf naast Sterre om de antwoorden die zij met haar spraakcomputer gaf, via mijn laptop in te voeren in haar schoolsysteem. Inmiddels werkt ze zelf rechtstreeks in haar schoolsysteem…

Ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik nu elke dag onder schooltijden kan werken. En tegelijkertijd dat ik er ná schooltijd volledig voor mijn kinderen kan zijn.

Vernieuwde kaarten

Vernieuwde kaarten

Ze zijn er, vers van de (druk)pers: mijn vernieuwde kaarten ‘Troost’ en ‘Evenwicht’!
Mijn hart klopte in m’n keel toen ik de postpakketjes van de drukker opende. Had ik geen fouten over het hoofd gezien? Hoe zouden de afbeeldingen precies overkomen op de door mij gekozen papiersoorten? Voldeden de kaarten in gedrukte vorm wel aan mijn eigen hoge verwachtingen (lees: op werkgebied ben ik nog behoorlijk perfectionistisch)?

Gelukkig kon ik mezelf geruststellen: ik ben heel blij met de kaarten. Sterker nog: ik raak ervan in jubelstemming, zo fantastisch vind ik dit project. Ik ga er nog meer maken: wordt vervolgd!

                                                                                 

Spannend

Spannend

Een eigen kaartenlijn: dat wilde ik al jaren. Ik hou zelf zó van inspirerende kaarten met rake teksten erop. Vorig jaar had ik eindelijk ‘ruimte’ om vijf gedichtjes te kiezen uit mijn stapels volgeschreven schriften. Ik besloot ze te laten drukken op A6-kaarten. Puur de teksten, zonder vormgeving. Eens kijken of de woorden genoeg kracht hadden om bij mensen binnen te komen…

Ik geloof dat dat laatste is gelukt. Lees: verschillende mensen uit mijn omgeving en een enkele onbekende vertelde(n) mij dat ze een of meerdere kaarten zelf koesteren of naar een dierbare hebben gestuurd. Heel fijn!

Toch loopt de verkoop nog geen storm. Het was ook een experiment om de kaarten zonder verdere vormgeving ‘op de markt te brengen’. De vormgeving die er ooit bij moest komen, zag ik helemaal voor me, in mijn hoofd. Maar ruimte om deze ideeën verder uit te werken, had ik nog niet. Tot een aantal weken geleden…

Ik ondernam twee dingen. Mijn vriendin Sonja vroeg ik om tekeningen te maken bij bepaalde gedichtjes. En Mark vroeg ik om foto’s van mij te maken in de Volgermeerpolder, een prachtig gebied vlakbij ons huis. Mijn geboortegrond, eigenlijk, want mijn ouderlijk huis staat aan de rand van deze plek.
Nu ben ik twee soorten kaarten aan het vormgeven: een aantal met illustraties en een aantal met foto’s. De allereerste vernieuwde kaart, een nieuwe versie van ‘Evenwicht‘, stuurde ik van de week naar de drukker. Deze wordt vanmiddag al in veelvoud door de postbode in mijn brievenbus bezorgd!

Behalve dat Sonja illustraties voor mij maakte en Mark foto’s, doe ik dit project helemaal alleen. De gedichten komen vanzelf, maar het zoeken naar een geschikt vormgeef-programma, een drukkerij, het investeren in de drukkosten, dat deed ik in m’n eentje. Daarom vind ik dit – naast ongelooflijk leuk – ook ongelooflijk spannend.
Ik hoop zó dat mijn kaarten uiteindelijk bij veel meer mensen in de brievenbus mogen vallen!